Skład Parlamentu Europejskiego
Praca deputowanych do Parlamentu Europejskiego
Informacje o funkcjonowaniu Parlamentu Europejskiego
Zakres władzy Parlamentu
Europejskiego
- Władza
ustawodawcza
- Uprawnienia
budżetowe
- Uprawnienia w zakresie demokratycznej kontroli
Parlament i Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa
(WPZiB)
Parlament i współpraca w zakresie
sprawiedliwości i spraw wewnętrznych
Parlament i
demokratyczna kontrola unii ekonomicznej i monetarnej
Ochrona praw człowieka
Parlament Europejski
głosem obywateli w Europie
Jak zostaje się deputowanym do Parlamentu Europejskiego?
Deputowani do Parlamentu Europejskiego są wybierani w powszechnych
wyborach bezpośrednich zgodnie z systemem proporcjonalnej reprezentacji albo na
podstawie regionalnej, jak na przykład we Włoszech, Wielkiej Brytanii oraz
Belgii, albo krajowej, tak jak we Francji, Hiszpanii, Austrii, Danii,
Luksemburgu i innych krajach, lub według systemu mieszanego (Niemcy).
We wszystkich krajach Unii obowiązują zasady demokracji, w szczególności
czynne prawo wyborcze od 18 roku życia, równość pomiędzy mężczyznami a kobietami
oraz tajność głosowania. W niektórych państwach członkowskich, jak np. w Belgii,
Luksemburgu i Grecji, głosowanie jest obowiązkowe.
Od momentu wejścia w życie w 1993 roku Traktatu z Maastricht, obywatele
państw członkowskich Unii Europejskiej, którzy zamieszkują na terenie innego
państwa członkowskiego, mają czynne i bierne prawo wyborcze na terenie tego
państwa.
W wyborach w czerwcu 2004 roku wzięło udział prawie 475 milionów obywateli 25
Krajów Członkowskich.
Strona oficjalna Parlamentu Europejskiego: http://www.europarl.eu.int/default.htm
Skład Parlamentu Europejskiego
Liczbę deputowanych z
poszczególnych krajów określają traktaty unijne. W Parlamencie posłowie i
posłanki zasiadają według przynależności do poszczególnych grup politycznych, a
nie do narodowych delegacji. Parlament obecnie składa się z siedmiu grup
politycznych oraz kilku posłów niezależnych. W skład poszczególnych grup
politycznych wchodzą deputowani z ponad stu narodowych partii politycznych.
Grupy polityczne
PPE-DE
Grupa Europejskiej Partii Ludowej
(Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów
PSE
Grupa Partii Europejskich Socjaldemokratów
ALDE
Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz
Europy
Verts/ALE
Grupa Zielonych / Wolne Przymierze
Europejskie
GUE/NGL
Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej /
Nordycka Zielona Lewica
UEN
Grupa Unii na rzecz Europy Narodów
IND DEM
Grupa Niepodległość/Demokracja
ITS
Grupa Tożsamość, Tradycja i Suwerenność
NI
Niezrzeszeni
Obecny
skład Parlamentu Europejskiego
Praca deputowanych do Parlamentu
Europejskiego
Deputowani do Parlamentu Europejskiego zbierają
się raz w miesiącu na tygodniowych sesjach plenarnych w Strasburgu, a dodatkowe
dwudniowe sesje odbywają się w Brukseli. Dwa tygodnie w miesiącu zarezerwowane
są na obrady komisji parlamentarnych w Brukseli, gdzie łatwiej o kontakt z
Komisją i Radą Unii Europejskiej. Sekretariat Parlamentu znajduje się w
Luksemburgu.
Pomimo że jego siedziba znajduje się w Strasburgu, Parlament Europejski - z
przyczyn historycznych - posiada trzy miejsca pracy: Strasburg, Brukselę i
Luksemburg. Trzy Wspólnoty nie powstały w tym samym czasie i miejscu. Europejską
Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS) powołano do życia w Luksemburgu w 1952 roku.
Europejska Wspólnota Energii Atomowej (EWEA, znana również pod nazwą EURATOM)
oraz Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG) powstały w Brukseli w 1958 roku.
Strasburg najpierw został siedzibą Rady Europy, a następnie (w 1952 roku)
Parlamentu Europejskiego. Miasto to wybrano jako symbol francusko-niemieckiego
pojednania. Spotkanie Rady Europejskiej na szczycie w Edynburgu (1992) oraz
Traktat Amsterdamski (1997) potwierdziły lokalizację Parlamentu w tych trzech
miejscach.
Tłumaczenia symultaniczne wszystkich debat parlamentarnych i posiedzeń
komisji są prowadzone we wszystkich urzędowych językach Unii. Również
wszystkie dokumenty parlamentarne są tłumaczone i publikowane we wszystkich
językach.
Praca Parlamentu zorganizowana jest w następujący
sposób:
- Komisja Europejska przedkłada Parlamentowi
propozycję legislacyjną. Odpowiednia komisja parlamentarna (na przykład Komisja
Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w
przypadku ustaw dotyczących zanieczyszczenia środowiska naturalnego) wyznacza
posła-sprawozdawcę, który przygotowuje projekt raportu na temat propozycji
przedstawionej przez Komisję Europejską. Również poszczególni posłowie i inne
komisje parlamentarne mogą zostać poproszone o wydanie opinii;
- sprawozdawca przedstawia komisji parlamentarnej do dyskusji projekt
raportu;
- po rozpatrzeniu zgłoszonych poprawek projekt raportu poddawany jest
pod głosowanie komisji;
- grupy polityczne oceniają raport z punktu widzenia ich interesów;
raport jest następnie omawiany na sesji plenarnej Parlamentu, a po
wprowadzeniu ewentualnych poprawek poddawany głosowaniu. Przyjęty dokument
wyraża stanowisko Parlamentu w danej sprawie.
Procedura ustalenia stanowiska Parlamentu wobec propozycji Komisji może
wymagać nawet trzech czytań (tak jak w przypadku procedury współdecydowania)
Obok przyjmowania propozycji ustawowych i budżetu, deputowani do Parlamentu
Europejskiego kontrolują też działalność Komisji i Rady Unii Europejskiej
poprzez zadawanie ustnych pytań lub zapytań dotyczących bieżących spraw członkom
Komisji i Rady na posiedzeniach plenarnych.
Informacje o funkcjonowaniu Parlamentu
Europejskiego
"Parlament Europejski reprezentuje "narody państw
zespolonych we Wspólnocie Europejskiej" (Traktat Rzymski 1957r.).
Parlament reprezentuje około 475 milionów obywateli europejskich za
pośrednictwem swoich 732 reprezentantów.
Pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego odbyły się w
czerwcu 1979 roku, zaledwie w 34 lata po zakończeniu II wojny światowej.
Obywatele podzielonych niegdyś działaniami wojennymi krajów Europy udali się do
urn, aby wybrać członków wspólnego Parlamentu.
Parlament Europejski wywodzi swoją legitymację z bezpośrednich i
powszechnych wyborów, które odbywają się, co pięć lat. Liczne traktaty - w
szczególności Traktat z Maastricht (1992) i Traktat Amsterdamski (1997) -
zwiększyły wpływ i poszerzyły zakres jego uprawnień. Z ciała doradczego
Parlament Europejski przekształcił się stopniowo parlament legislacyjny,
wyposażony we władzę podobną do tej, jaką mają parlamenty narodowe - stanowi
większość praw europejskich, które mają bezpośredni wpływ na życie obywateli
państw Unii i jest równorzędnym partnerem Rady Ministrów."
/Pat Cox,
Przewodniczący Parlamentu Europejskiego w latach 2001-2004/
Przewodniczący reprezentuje Parlament na spotkaniach oficjalnych oraz na
płaszczyźnie międzynarodowej, przewodniczy posiedzeniom plenarnym, zebraniom
Prezydium i Konferencji Przewodniczących.
Obecnym przewodniczącym Parlamentu Europejskiego jest Hans-Gert PÖTTERING Grupa Europejskiej Partii Ludowej
(Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów. Przewodniczący Parlamentu
zostaje wybrany na dwa i pół roku.
Prezydium
Prezydium jest organem odpowiedzialnym za
politykę budżetową Parlamentu oraz za sprawy administracyjne, organizacyjne i
politykę kadrową. Oprócz Przewodniczącego i czternastu Wiceprzewodniczących w
jego skład wchodzi pięciu Kwestorów, którzy w charakterze doradczym zajmują się
sprawami administracyjnymi i finansowymi odnoszącymi się do deputowanych i ich
statutu. Członkowie Prezydium są wybierani na okres dwóch i pół roku.
Konferencja Przewodniczących jest ciałem wykonawczym Parlamentu. W jej skład
wchodzą przewodniczący Parlamentu oraz przewodniczący grup politycznych.
Komisje Parlamentarne
W celu przygotowania porządku
obrad posiedzeń plenarnych, deputowani biorą udział w pracach 23 stałych komisji.
Oprócz stałych komisji Parlament może także powoływać podkomisje, komisje
tymczasowe i komisje śledcze, które zajmują się konkretnymi problemami.
Wspólne komisje parlamentarne utrzymują stosunki z
parlamentami krajowymi państw powiązanych z Unią Europejską układami
stowarzyszeniowymi.
Delegacje międzyparlamentarne spełniają podobną rolę w
odniesieniu do parlamentów wielu pozostałych państw i organizacji
międzynarodowych.
Sekretariat
Pracę Parlamentu organizuje
sekretariat, kierowany przez sekretarza generalnego. Obecnie sekretarzem
generalnym jest Harald RØMER. W skład stałego personelu sekretariatu
wchodzi około 3500 osób. Fakt prowadzenia prac Parlamentu w dwudziestu językach
powoduje, że jedna trzecia personelu pracuje w pionie usług językowych
(tłumaczenia kabinowe i pisemne). Pomimo utrudnień wynikających z
wielojęzyczności oraz trzech różnych miejsc pracy, budżet operacyjny Parlamentu
wynosi jedynie 1% całego budżetu Unii Europejskiej, inaczej mówiąc 1,5 euro
rocznie na każdego mieszkańca Unii.
Zakres władzy Parlamentu Europejskiego
Tak jak wszystkie parlamenty narodowe Parlament Europejski posiada trzy
podstawowe uprawnienia:
- władzę ustawodawczą
- uprawnienia
budżetowe
- uprawnienia kontroli władzy wykonawczej
Władza ustawodawcza
Główną procedurą
legislacyjną jest procedura współdecydowania (ko-decyzji). Procedura ta w
procesie legislacyjnym stawia Parlament Europejski na równi z Radą Unii
Europejskiej, ponieważ oba organy zobowiązane są do wspólnego działania. Dzięki
procedurze współdecydowania wiele poprawek wnoszonych przez Parlament znajduje
odbicie w prawie wspólnotowym, a żaden tekst nie może zostać przyjęty bez
formalnej zgody Parlamentu Europejskiego oraz Rady Unii Europejskiej.
Procedura współdecydowania jest obecnie jednym z najważniejszych uprawnień
Parlamentu. Znajduje ona zastosowanie w przypadku kwestii dotyczących swobody
przepływu siły roboczej, tworzenia rynku wewnętrznego, badań oraz rozwoju
technologicznego, ochrony środowiska, ochrony konsumentów, edukacji, kultury
oraz ochrony zdrowia. Do ważniejszych osiągnięć Parlamentu
należą:
"Telewizja bez granic" - zakaz transmisji ważniejszych wydarzeń
sportowych jedynie w pasmach kodowanych,
zaostrzenie norm dla materiałów
pędnych i olei silnikowych celem ochrony środowiska,
zaostrzenie
przepisów dotyczących pasz dla zwierząt hodowlanych,
wprowadzenie na
opakowaniach papierosów większych i wyraźniejszych ostrzeżeń o szkodliwości
palenia,
wprowadzenie obowiązku ekologicznej utylizacji złomowanych
samochodów i obciążenie jej kosztami producentów,
Procedura współdecydowania obejmuje decyzje dotyczące większości zagadnień,
jednak w pewnych ważnych dziedzinach, jak np. w sprawach podatków czy dopłat do
produkcji rolnej, rola Parlamentu Europejskiego ogranicza się jedynie do
wydawania opinii.
Uprawnienia budżetowe
Prawo do
współdecydowania o budżecie jest dla Parlamentu Europejskiego ważnym
instrumentem wyrażania politycznych priorytetów. W grudniu Parlament uchwala
budżet Unii na nadchodzący rok przyznając jej niezbędne środki finansowe.
Warunkiem wejścia budżetu w życie jest podpisanie go przez Przewodniczącego
Parlamentu Europejskiego.
W jaki sposób budżet jest finansowany?
Od 1970 roku budżet finansowany
jest z własnych źródeł zaakceptowanych przez państwa członkowskie po konsultacji
z Parlamentem Europejskim. Wysokość budżetu nie może przekraczać 1,27% produktu
narodowego brutto wszystkich państw-członków Unii. Na źródła własne obecnie
składają się:
składki państw członkowskich obliczane na podstawie ich produktu narodowego
brutto,
określony procent podatku od wartości dodanej (VAT) od dóbr i
usług w całej Unii,
opłaty celne pobrane na zewnętrznych granicach Unii,
inne źródła, między innymi opłaty nakładane na produkty rolne
importowane z krajów trzecich.
Uprawnienia w zakresie demokratycznej
kontroli
Parlament sprawuje demokratyczną kontrolę nad wszystkimi
dziedzinami działalności Unii Europejskiej. Uprawnienie to, pierwotnie
obejmujące jedynie ocenę działalności Komisji Europejskiej, zostało rozszerzone
na Radę Ministrów - Rade Unii Europejskiej, Radę Europejską oraz ciała
odpowiedzialne za politykę zagraniczną i sprawy bezpieczeństwa. Parlament
Europejski może powoływać tymczasowe komisje śledcze, co już kilkakrotnie
uczynił, między innymi dla zbadania sprawy "choroby szalonych krów" (BSE).
Doprowadziło do powołania Europejskiej Agencji Weterynaryjnej w Dublinie.
Utworzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
również zawdzięczamy inicjatywie Parlamentu.
Parlament i Wspólna Polityka Zagraniczna i
Bezpieczeństwa (WPZiB)
Celem zapoczątkowanej we wczesnych latach
70tych europejskiej współpracy politycznej jest rozszerzenie pola określonej w
traktatach unijnych współpracy ekonomiczno-społecznej i wypracowanie wspólnej
strategii w dziedzinie polityki zagranicznej. Traktat o Unii Europejskiej
przewiduje również utworzenie wspólnej polityki zagranicznej obejmującej
zagadnienia bezpieczeństwa. Jeden z jego rozdziałów zatytułowany jest "Założenia
wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa". Europejskie Siły Szybkiego
Reagowania są pierwszym wspólnym instrumentem polityki bezpieczeństwa.
Rada zasięga opinii Parlamentu Europejskiego w głównych zagadnieniach
dotyczących polityki zagranicznej. Parlamentarna Komisja Spraw Zagranicznych,
Praw Człowieka, Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony jest w stałym
kontakcie z Wysokim Przedstawicielem ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa,
co zapewnia, że stanowisko Parlamentu brane jest pod uwagę. Urząd Wysokiego
Przedstawiciela utworzony został na mocy Traktatu Amsterdamskiego. Pierwszego
Wysokiego Przedstawiciela Rada Europejska powołała na szczycie w Kolonii w
czerwcu 1999 roku. Został nim Javier Solana.
Parlament Europejski może kierować zapytania do Rady bądź wydawać jej
zalecenia. Każdego roku odbywa się także debata oceniająca postępy we
wprowadzaniu w życie wspólnej polityki zagranicznej.
Parlament i współpraca w zakresie sprawiedliwości i spraw
wewnętrznych
Parlament zwraca szczególna uwagę na kwestie dotyczące
wprowadzania w życie polityk budzących powszechne zainteresowanie takich jak:
prawo azylowe i imigracyjne, walka z narkomanią oraz zorganizowaną
przestępczością.
Parlament jest regularnie pytany o opinie i informowany o
kwestiach dotyczących współpracy pomiędzy organami sprawiedliwości i spraw
wewnętrznych państw członkowskich Unii. Parlament może kierować pytania do Rady
lub formułować w stosunku do niej zalecenia. Parlament przeprowadza także, co
roku debatę oceniającą postępy w tych kwestiach.
Parlament i demokratyczna kontrola unii
ekonomicznej i monetarnej
Parlamentowi Europejskiemu powierzono
ważną funkcję kontroli Europejskiego Banku Centralnego (ECB) jako części
europejskiej unii monetarnej.
Bank jest całkowicie niezależny w podejmowaniu
decyzji dotyczących polityki monetarnej. Posiada on wyłączną kompetencję w
ustanawianiu stóp procentowych i wykorzystywaniu instrumentów monetarnych
niezbędnych do utrzymania stabilności euro.
Bank Centralny, choć całkowicie
niezależny w zakresie decyzji monetarnych, za całokształt swej działalności
odpowiada przed Parlamentem Europejskim, i tylko przed nim. Regulamin obrad
Parlamentu jasno definiuje jego rolę w powoływaniu prezesa, zastępcy prezesa i
członków zarządu. Po przesłuchaniach przez komisję parlamentarną nominowani
kandydaci - zanim zostaną powołani przez Radę - muszą uzyskać akceptację
Parlamentu.
Prezes EBC jest zobligowany do przedstawiania corocznych raportów na
posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego. Ponadto prezes i inni członkowie
zarządu - na życzenie którejkolwiek ze stron - uczestniczą w posiedzeniach
Komisji Gospodarczej i Walutowej, która obraduje nie rzadziej niż cztery razy w
roku.
Ochrona praw człowieka
Dla przyjęcia do
Unii nowych państw członkowskich, zawarcia umów stowarzyszeniowych z krajami
nieczłonkowskimi i ratyfikacji porozumień międzynarodowych wymagana jest zgoda
Parlamentu Europejskiego. Parlament ma, więc prawo do ratyfikacji lub odrzucenia
porozumień międzynarodowych. Pozwala mu to wymagać od państw trzecich poprawy
sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka. Parlament - ze względu na
niezadowalającą sytuację w tej dziedzinie - nie zawahał się odrzucić porozumień
finansowych z niektórymi krajami, zmuszając je do zwolnienia więźniów
politycznych lub do przyjęcia międzynarodowych porozumień dotyczących ochrony
praw człowieka.
W 1998 roku Parlament Europejski ustanowił Nagrodę Sacharowa przyznawaną
corocznie osobom lub organizacjom wyróżniającym się na polu ochrony praw
człowieka. Laureaci tej nagrody często honorowani są następnie pokojową nagrodą
Nobla.
Forum międzynarodowe
Znaczne uprawnienia
Parlamentu Europejskiego w dziedzinie stosunków międzynarodowych nadają mu
znaczenie poważnego międzynarodowego forum. Podczas posiedzeń plenarnych głowy
państw nieczłonkowskich bywają często zapraszane na uroczyste posiedzenia.
Również przewodniczący Parlamentu Europejskiego często jest zapraszany do
składania oficjalnych wizyty w różnych częściach świata i przedstawienia
stanowiska Parlamentu w kwestiach międzynarodowych.
Parlament Europejski głosem obywateli w Europie
Jak skorzystać z prawa do petycji
Legitymację nadają Parlamentowi
bezpośrednie powszechne wybory, w których liczy się glos każdego obywatela.
Każdy mieszkaniec Unii Europejskiej ma prawo zwrócić się do deputowanego do
Parlamentu Europejskiego ze swoimi życzeniami i wątpliwościami w sprawach
bezpośrednio go dotyczących i leżących w kompetencji Unii.
Mieszkańcy krajów Unii Europejskiej mogą również - indywidualnie lub zbiorowo
- korzystać z prawa do petycji i kierować je do przewodniczącego Parlamentu
Europejskiego, w sprawie wchodzącej w zakres działalności Unii i bezpośrednio
jej dotyczącej. W tym celu należy pisać na adres:
European Parliament
Committee on Petitions
The Secretariat
Rue
Wiertz
B-1047 Brussels
lub wypełnić petycję on-line przez adres internetowy:
https://www.secure.europarl.europa.eu/parliament/public/petition/secured/submit.do?language=PL
Szczegółowe informacje dotyczące procedury kierowania petycji do Parlamentu
Europejskiego w formie elektronicznej są dostępne na serwerze Parlamentu.
Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
Parlament
Europejski powołuje także rzecznika praw obywatelskich. Zadaniem rzecznika jest
rozpatrywanie skarg składanych przez mieszkańców krajów Unii na działalność
instytucji europejskich.
Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich jest Pan P. Nikiforos
Diamandouros, były Rzecznik Praw Obywatelskich Grecji. Został on wybrany przez
Parlament Europejski i sprawuje swój urząd od 1 kwietnia 2003 r. Pierwszy
Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich został wybrany przez Parlament w 1995
r.
Europejski Rzecznik bada sprawy związane z niewłaściwym administrowaniem.
Wiele skarg złożonych w Biurze Europejskiego Rzecznika dotyczy opieszałości
administracji, braku przejrzystości lub odmowy dostępu do informacji. Niektóre
sprawy dotyczą stosunków pracy między instytucjami europejskimi i ich
pracownikami, rekrutacji personelu i prowadzenia konkursów kwalifikacyjnych.
Inne sprawy są związane z umowami zawieranymi przez instytucje europejskie z
firmami prywatnymi.
1, avenue du President Robert Schuman
BP 403
F-67001 Strasbourg
Cedex
Fax. (33) 388 17 90 62
E-mail: euro-ombudsman@europarl.eu.int
www.euro-ombudsman.eu.int